02. Bez ciebie jak bez uśmiechu; niebo pochmurnieje, słońce wstaje tak wolno, przeciera oczy zaspanymi dłońmi dzień

Wszedł wolno do szpitalnej sali, porażony otrzymanymi wiadomościami. Rozglądał się nerwowo, szukając jednej, jedynej osoby. Leżała zupełnie wyciszona, na samym końcu pomalowanego na szaro pokoju, nieopodal okna, okryta białą pościelą, bezwładna, podłączona do wielu kabelków i rurek, niczym marionetka w teatrze, kontrolujących jej stan. Był roztrzęsiony, usilnie się zastanawiał, jak to było możliwe, żeby ona uległa wypadkowi. Zawsze w głębi duszy wiedział, że wszystko może się zdarzyć, a los może zechcieć ich rozłączyć, jednak nie dopuszczał do siebie myśli, że coś może się im stać. Zazwyczaj nawet zagorzali pesymiści nie zakładają najgorszego, nadzieja jest potężną siłą. Przyglądał się jej uważnie – spokojna twarz, tak typowa dla śpiącej osoby, zaczątek uśmiechu błąkający się w kącikach ust, kaskady włosów ułożone w nieładzie na poduszce, bandaż owinięty wokół jej małej główki. Była spokojna, jakby zmożona wielkim wysiłkiem, w końcu ułożyła się w łóżku i udała się do krainy Morfeusza po zasłużony odpoczynek. Piotr nie rozumiał tego letargu, gdyż wiedział, jak wyglądają nerwowe noce Ani, gdy każdy najmniejszy szmer jest w stanie ją zbudzić.

W odpowiedzi na wszelkie pytania, przyszły wyjaśnienia lekarza. Anna straciła przytomność za kierownicą, jest w śpiączce, powinna wybudzić się za kilka dni. Słowa lekarza nikły gdzieś w oddali. Nie mógł się opanować, uciekał, patrząc przed siebie nic nie widzącym wzrokiem, szedł długim szpitalnym korytarzem, wpadając na innych ludzi, lecz nie rozróżniając ich twarzy, nie słysząc ich skarg, przestrzeń wokół traciła ostrość, zamazywała się. Chciał jak najszybciej się stad wydostać, wrócić do domu, zobaczyć jej uśmiech, przytulić jej drobne ciało, napić się razem herbaty. Zimny pot zrosił jego czoło, a w piersi uwiązł niemy krzyk, palący swoją mocą i przeszywającym bólem. Usiadł na stopniu i załamał ręce, kuląc się w sobie i z trudem oddychając.

… dlaczego właśnie ona?

Wieczorny wiatr igrał w jego włosach, strach i niepewność gościły w szafirowych tęczówkach, chłód otulał przygarbioną postać. Tylko jedna pielęgniarka, która przycupnęła nieopodal, żeby zapalić, spytała o jego samopoczucie. Wypowiedział kilka zdawkowych słów, otrzepał się z odrętwienia i podążył do ukochanej. Błądził, jakby był tutaj po raz pierwszy. Szok wymazał z jego pamięci szczegóły, pokrzyżował na nowo korytarze, plącząc te, zdające się nie kończyć, oświetlone tunele, przepełnione ułomnościami ludzkimi i słabością.

Przysiadł przy jej łóżku na wątłym krześle, walcząc z mieszanymi uczuciami. Wyglądała tak samo, nic się nie zmieniło, nawet się nie poruszyła, zastygła w trwaniu gdzieś pomiędzy wyobrażeniem a jawą. Poświata księżyca bawiła się z paletą cieni na jej nieobecnej twarzy. Nie miał odwagi wypowiedzieć najprostszego słowa. Koniuszkami palców poprawił, leżący na mlecznobiałym czole, niesforny kosmyk, zakładając go za ucho szatynki. Targały nim wyrzuty sumienia, strzępiąc drobne nitki jego duszy. Przecież obiecał, że się nią zaopiekuje, że z nim nie spotka jej żadna krzywda, że u jego boku będzie czuła się bezpiecznie. Gładził jej delikatną dłoń, zostawiając na niej ślady słonych kropli, świadków ich tragedii. Przejął go płacz dogłębny, którego nie można określić jedynie łzawieniem, niemal się dusił w spazmatycznych próbach nabrania powietrza, przełknięcia śliny. Bał się, że gdy tylko odwróci się plecami do łóżka, Anna zniknie, zabierając bezpowrotnie wszystkie wspomnienia, radość, świadomość bycia kochanym. Wszelki racjonalizm i przynależność do rzeczywistości zastąpiły irracjonalne przeczucia, zabarwione szarością rozpaczy.

Żeby serce - sercem, a nie raną.* 

Firmament nieba opuścił księżyc, zza horyzontu wyłoniło się słońce. Nieprzerwany rytm przemijania. Siedział zanurzony w goryczy półsnu, niczym towarzysz nie dopuszczony do poznania całej historii. Jego usta cichutko, niemal niesłyszalnie, wyszeptywały słowa przeprosin, na które nikt zdawał się nie zwracać uwagi. Nieustannie doglądał jej odpoczynku, sprawdzając, czy biała powierzchnia materiału unosi się stale w takt słodkiego oddechu.

Ile to wszystko trwało?

Straciłem zupełnie poczucie czasu. Później dowiedziałem się, że trwałem tam pięćdziesiąt dwie godziny. Oszołomiony, w paraliżu woli, jakby poza samym sobą.

*

Z trudem otworzył drzwi pustego mieszkania, gdyż kluczyk nieustannie ześlizgiwał się z powierzchni zamka, prowadzony przez niekontrolowanie trzęsącą się rękę. Po raz pierwszy od kilku lat poczuł się samotnie, nie miał komu opowiedzieć o tym, co się wydarzyło, nie mógł poczuć tego najcudowniejszego ciepła, rozniecanego przez bliskość najdroższej osoby. Świat był taki przerażający, chciał mu wydrzeć jego szczęście, już na zawsze. Był wykończony, położył się na łóżku, które ani na chwile nie przestało pachnieć zapachem Ani. Przytulił do twarzy jej poduszkę, przesiąkniętą wonią waniliowego szamponu. Leżał sam w miejscu, gdzie powinny wypoczywać dwa ciała. Myśli mknęły w nieznane. Starał się zrozumieć, dlaczego to spotkało właśnie ich. Dlaczego? Był dorosłym mężczyzną i nadal używał tego lakonicznego, naiwnego pytania. W kryzysowych sytuacjach zdrowy rozsądek gubi się w zakamarkach umysłu, ustępując miejsca cierpieniu i desperacji. Zasnął i spał snem tak głębokim, że nie dostrzegł, jak obok przebiegły kolejne godziny.

Obudziły go popołudniowe promienie słońca, błądzące po jego twarzy. W sypialni rozsiadła się po kątach rozdzierająca cisza, tak obca w tym miejscu, przyprawiając Piotra o jeszcze większe otępienie. Echem niosło się bicie jego zrozpaczonego serca, wyśpiewującego melodię bólu i tęsknoty. Mechanicznie wykonywał wszystkie czynności, w osłupieniu pomijał detale, spiesząc się, by jak najszybciej być już przy żonie, czuwać nad jej powrotem do zdrowia. Chciał być pierwszą osobą, którą zobaczą jej zaspane, zagubione, oliwkowe oczy.

*

Minęły kolejne dni, a serce Piotra napełniało się coraz większą ilością obaw, codzienność straciła dla niego niepowtarzalny smak, od prawie dwóch tygodni uśmiech nie gościł na jego twarzy. Każdego dnia siadał na skraju łóżka śpiącej, opowiadając o wydarzeniach dnia ubiegłego, czytał na głos ulubioną książkę szatynki – „Paryż płonie”, a także skrzętnie sporządzone za marginesach notatki i przemyślenia, opowiadał jej o swoich niepokojach, ale nigdy nie okazywał zwątpienia. Była to jedyna namiastka zadowolenia i uspokojenia w jej towarzystwie, na jaką mógł liczyć Brakowało mu jej śpiewnego głosu, rozpromienionego spojrzenia, pełnego iskierek radości, chłodnych dłoni, zaczerwienionych kolan, nocnych rozmów i snucia w nieskończoność opowieści, delikatnego uścisku papierowych rąk, pocałunków malinowych ust. Czasem tracił wiarę, że uda im się wykaraskać z tego pasywnego stanu. Porzucał na chwilę nadzieję i wpadał w głęboką, nostalgiczną melancholię, rozważając wszelkie możliwości. Śmierć? Tłumaczył sobie wtedy, że wielkie historie nie kończą się dramatycznie jeszcze przed rozwinięciem akcji. Jednakże z najokrutniejszych i najpiękniejszych prawd tego wszystkiego, co trzeba wytrzymać i co zwie się życiem, poznał prawdę, że nigdy nie przestaje się myśleć i tęsknić, pragnąć i łudzić się nadzieją.*

Bałeś się, że stracisz ją na zawsze?

Z przywiązaniem rodzi się poczucie trwałości, stabilizacji. Gdy coś gwałtownie się zmienia, masz wrażenie, że w rzeczywistości wszystko się może zdarzyć, nawet najgorsze. Bardzo się bałem.

Czy słusznie?

To miało dopiero nastąpić, powoli nadwątlać naszą trwałość.

*

Wystarczy zrobić najmniejszy krok, by rozpocząć podróż, bezkresną wędrówkę. Wystarczy jedna myśl, która pociągnie za sobą wodospad innych, rozmaicie ze sobą połączonych, uzupełniających się. Wystarczy choć odrobina nadziei, by serce zaczynało mocniej bić, by na nowo zaistniało w klatce piersiowej. Duchowa nieobecność Ani przedłużała się, modlitwy wyczerpywały, niepokój nie hamował już oddechu, strach stale splątywał spostrzeżenia, a złudzenie otuchy, mimo wszystko, zagościło w jego umyśle. Człowiek jest w stanie przyzwyczaić się do wszystkiego, do sytuacji przejściowej również.

 – Kochanie, mówię do ciebie tak cicho, jak ty mówisz do mnie – wyszeptał do ucha ukochanej, całując oddechem skórę jej bladego policzka. – Już wystarczy, już wystarczająco długo, obudź się, proszę.

I dalej nic, ciągle musiałeś czekać…

Wszystko jedno czy ma się przed sobą sto lat, rok czy tydzień, zawsze ma się przed sobą wszystko.*Ona jest całym moim szczęściem, całym światem, warto było czekać.

Z czasem szare ściany i specyficzny, szpitalny zapach zaczęły go przytłaczać. Nieobecność ukochanej łamała mu serce, mimo że miał świadomość, że ona nie ma wpływu na porę swojego powrotu. Stąpał niecierpliwie wzdłuż korytarza, parząc sobie palce słabą, ledwie zabarwioną, szpitalną herbatą. Niemal bezsenne noce zabrały mu większość sił. Czas nie był już sprzymierzeńcem, obecnie działał jedynie na niekorzyść, wyszarpując ich cenne minuty przyszłości. Sekundy, godziny, tygodnie zlewały się w jeden bezkresny ciąg. Tak więc czas upada. Nie traktował go już jako archetypu, struktury, którą można podzielić na przeszłość, teraźniejszość i przyszłość, nie traktował go jako wieczystego trwania. Wydawało mu się, że jest teraz i siedzi obok niego i dręczy i podpowiada, że właściwie czasu nie ma. Cierpiąc pozostajemy zupełnie sami. Wokół nas znajduje się wiele osób, które są gotowe, by pocieszyć, podsunąć rady, jednak żadna z nich nie podzieli z nami naszego bólu. Wieczorem, w wypełnionych przenikliwą ciemnością pokojach, pozostajemy zupełnie sami, bez wymyślnych rozwiązań, bez drogi na skróty.

Dopiero późną nocą, przy szczelnie zasłoniętych oknach gryziemy z bólu ręce, umieramy z miłości.*

Każda myśl mimowolnie uciekała do jej maleńkiej osoby. Zastanawiał się, o czym śni, jak cudowne muszą być projekcje jej teatru umysłu na najwyższym piętrze abstrakcji*– te wyimaginowane światy, malownicze krajobrazy, charakterne postaci. Miała niesamowitą wyobraźnię, otwierającą furtki do wszelkich fantazji. Chciał być tam z nią, obserwować wszystko od środka. Już wszystko zaplanował – odnalazłby ją po śladach na śniegu, które z pewnością jeszcze są świeże i nieprzysypane nową warstwą, po słodkim zapachu perfum, którymi każdego ranka skrapiała dekolt oraz nadgarstki; pocałowałby jej spierzchnięte usta; ująłby kruchą dłoń, wyprowadzając ją z tej bajki, jawiącej się teraz niczym najgorszy koszmar senny.

Niektórzy twierdzą, że milczenie zbliża ludzi bardziej niż najdłuższa rozmowa, jest bardziej wymowne niż setki słów puszczanych w świat z wiatrem. Piotr był już ciszą przerażony, coraz częściej i bardziej; bał się ciszy, której nie był w stanie zrozumieć, tej zupełnie innej niż jego własna, budującej dookoła mury, których z czasem nikt nie będzie w stanie sforsować. Zbyt wiele czasu poświęcił na rozmyślanie – o życiu, śmierci, słabości, chorobie, która niepostrzeżenie zakrada się do bram codzienności, zmieniając ją, niszcząc. Obawiał się milczenia, ciszy, która dzieli serca, niszczy więzi. Czasem w tej ciszy po prostu zbyt wiele słychać.

  O czym milczysz, Aniu?

Przecież jest tyle do wykrzyczenia.

*

Pierwsze promienie słońca rozpaczliwie próbowały znaleźć drogę ku oknom, niezbyt przyjaźnie wyglądającego, budynku. Szczelnie zasłonięte rolety stawiały na ich, już i tak trudnym, odcinku wędrówki kolejną przeszkodę. Jednak nikt nie przejmował się ich losem – miał własne problemy, trudności z którymi musiał się sam uporać. Poza tym, komu przyszłoby na myśl przejmować się zwyczajnymi promieniami światła? Nikt już nie pamiętał o takich rzeczach. Nawet najwięksi marzyciele dawno temu zapomnieli o promieniach. To właśnie tego słonecznego poranka drobna szatynka delikatnie, bezszelestnie otworzyła swoje, długo zmożone snem, oczy. Była oszołomiona, zagubiona, nieświadoma.

Teraz już wszystko miało być dobrze…

Niestety, to był dopiero początek, preludium powolnego odchodzenia.

*

Znalazł ją siedzącą w bezruchu, otuloną jedynie zbyt dużym podkoszulkiem. Bose stopy były bezwładnie ułożone na podłodze, a błękitna plątanina cieniutkich żyłek nad wyraz wyraźna. Splątane kosmyki okalały jej twarz, spływając na wystające obojczyki. Zbyt wystawały. Łzy zaznaczyły trasę swojej wędrówki na papierowo bladych policzkach. Zielone, pozbawione blasku i płomiennej radości, tęczówki zastygły w niemym otępieniu. Była gdzieś daleko. Bała się. I on się bał.  Nie wiedział, co mogło być przyczyną tej stagnacji. Nie wiedział, że od przebudzenia toczyła permanentną bitwę o siebie samą, o niego, o nikłe, ulatujące pozory normalności, o ich wspólną przeszłość. Podniósł ją, sadzając w miękkim posłaniu.

Chaos odebrał jej racjonalne spojrzenie na świat. Schowała się na dnie swojego jestestwa niczym słabe, zalęknione, spłoszone zwierzątko. Nie chciała wyjaśniać, nie chciała na nowo przeżywać ostatniej podmiejskiej podróży. Wodziła wzrokiem za czytającym na głos mężem, nie słysząc słów, lecz odczuwając jego euforię. Są takie spojrzenia, które swoją intensywnością poruszają serca, to było jednym z nich.

– Piotruś? – mruknęła, tuląc w ustach jego imię i poprawiając się na łóżku. – Ile dni mnie nie było?

– Dwadzieścia sześć, lekarze mówili, że możesz się nigdy nie obudzić – odpowiedział, przytulając mocno do siebie Anię. Barwa jego niskiego głosu zmieszała się z brązowymi niteczkami włosów, dosięgając swą wibracją skóry karku. Znów poczuł jej ciepło, uścisk małych piąstek na krańcach koszulki, przyciągających go jeszcze bliżej. Cicho westchnęła, czując przenikliwy ból w klatce piersiowej.

– Już wszystko, co najgorsze za nami, prawda?

– Minęło, obiecuję.

Obiecałem, a ona ślepo uwierzyła…

Tulił ją w swoich ramionach, obsypując pocałunkami jej twarz. Była malutka, bezbronna, tak krucha. Pragnął ją ochronić, ukryć w sobie. Wydawało mu się, że słyszy ciche szlochanie, czuł słoną wilgoć oceanu jej spojrzenia. Miarowo gładził jej nagie, porcelanowe nogi, sprawiając, że jej obawy powoli odchodziły, znikały za horyzontem jego czułości. Wreszcie zaczerpnęła głośno powietrza, mrużąc oczy. Znalazła w nim nadzieję na zmianę, potwierdzenie, którego niezmiernie mocno potrzebowała, że wkrótce opuści szpitalne mury, znajdzie się w ich mieszkaniu, przepełnionym wszędzie śladami miłości.

Obejmij mnie tak mocno, kochanie, że poczujesz łomot łamanych żeber.*

Tej nocy nie zostałem wyproszony, nie musiałem wracać do pustki i samotności. Trzymałem w objęciach miłość mojego życia i wiedziałem, że razem jesteśmy niezniszczalni, możemy osiągnąć wszystko. Pierwszy raz od prawie miesiąca zasnąłem uspokojony, czując, jak jej drobne palce obrysowują kształt moich ust, błądząc po twarzy.

{*tytuł: Halina Poświatowska; *Krzysztof Kamil Baczyński; *Marek Hłasko; *Jerzy Plich; *Małgorzata Hillar; *soup.io}