01. I gdy myślę o tobie to tak jakby motyl trzepotał w dłoni uwięziony i ślepy

Pamiętasz, to były urodziny jednej ze znajomych naszej wspólnej znajomej. Zaprosiła nas. Ciebie i mnie. Jaki to los bywa przewrotny. Byliśmy w tym jednym miejscu przez kilka chwil, przez kilka chwil razem, by później zakosztować bolesnego rozdzielenia. Na splątanie naszych ścieżek to w zupełności wystarczyło. Dzielił nas świat, dzieliły nas kilometry, dzielił nas wiek, dzieliła nas cisza.

Zabawne, już wtedy wiedziałem, że nie będę w stanie zapomnieć o tym spojrzeniu zielonych tęczówek; zimnym, jakby czaiła się na jego dnie żądza mordu. Wrażenie to jednak znikało momentalnie z chwilą pojawienia się uśmiechu, który rozpogadzał całe oblicze. To było moje jedyne wspomnienie z tamtego dnia – ten wzrok. Może jeszcze kilka wypowiedzi, że jesteś słaba, że nie nadajesz się dla tego świata. Gdy tylko to wspominaliśmy, wspinałaś się na palce i mocno mnie przytulałaś.

Wymyślę na nowo siebie, wymyślę nas, bo przecież mogłoby tak być.

*

miasto Z., 11 kwietnia 2009r.

Spójrz kochany, cały świat zieleni się nadzieją, czemu my nie możemy usiąść spokojnie w promieniach słońca, milcząc i napawając się swoją obecnością, tak wyczekiwaną po miesiącach nieobecności? Jeszcze moment, a uwierzę, że mi się nie przytrafiłeś, że wszystko sobie po prostu wyobraziłam. Duszne pomieszczenie, opary kawy i papierosów, uskrzydlone słowa, park. Przecież to nie może być prawda, takie historie można spotkać tylko na kartach powieści, takie historie nie przytrafiają się codziennie.

Listy, bo pełne są magii i uroku. Listy, bo słowa w elektronicznych wiadomościach nie mogą być dotknięte, nie pachną papierem. Listy, bo tak lata temu porozumiewali się wielcy tego świata. Uwielbiała je.

*

Dziewczyna stała przy oknie, wpatrując się w zawieszone na hebanowej powierzchni nieba błyskające gwiazdy. Od dawna spędzała późne wieczory na tej czynności, która dawała ukojenie skołatanym nerwom. Był to czas tylko dla niej, czas na przeanalizowanie minionych zdarzeń, pogodzenie się ze swoim położeniem, wybaczenie krzywd, jakich doznała, na spokojne zanurzenie się w odmętach własnych, ukrytych na samym dnie serca, pragnień. Wyciągniętymi, trzęsącymi się palcami zamiast ukochanego dotykała permanentnie powietrza. Ale to nie szkodzi. Krótka, trzyminutowa rozmowa dodała jej siły w oczekiwaniu.

*

Była zlepkiem kilku wierszy, kilkunastu pięknych słów, zapachów, smaków, melodii, z nieobecnym spojrzeniem, przygryzioną wargą, splątanymi brązowymi kosmykami. Zatrzymana w czasie, zawieszona w przestrzeni pomiędzy dwoma miejscowościami. W pociągu z miasta Z. przez miasto W. do miasta K., jakby z duszą na ramieniu i kolejną książką na kolanach. Niezmiennie. Stęskniona pokonywała kolejne kilometry w rytm monotonnych dźwięków i pohukiwań. Jeszcze niedawno taka podróż była nie do pomyślenia, osiągnięcie pełnoletniości stanowiło moment przełomowy; więcej swobody, więcej możliwości. Tak więc jedzie. Kobieta potrzebuje dotulenia, wycałowania, cichego szeptu prosto do ucha zapewniającego o obecności.

*

– Bardzo mi ciebie brakowało, minęło siedem miesięcy – wyszeptała, gdy tylko wysiadła z pociągu na dworcu w mieście K. i znalazła się w bezpiecznych objęciach Piotra. – Średnio sobie radzę bez ciebie.

Ogromnie podobał jej się pomysł, że istnieje gdzieś ktoś, kto jest dla nas stworzony, przeznaczony, już na zawsze. Wymysł zastępów chorobliwych romantyczek, może, ale to bardzo piękna idea. Szli wolno do jego mieszkania, w wielkomiejskim hałasie zanikało echo ich kroków – brutalność wielkich miast; dających anonimowość, jednocześnie zabierających poczucie bezpieczeństwa i przynależności. Wspinając się schodami na trzecie piętro, Anna nie mogła powstrzymać drżenia dłoni, jednak gdzieś w ukryciu kącików jej ust, błąkał się uśmiech. Rozejrzała się dookoła, gdy przekroczyła próg studenckiego mieszkania. Jej oczom ukazały się beżowe ściany, brązowe meble i lekki nieład. Nic jej nie zaskoczyło, gdyż nawet w myślach nie stworzyła sobie wizji tych kilku pomieszczeń.

Niczego więcej nie potrzebowali. Był on, była ona. W swoich objęciach nie myśleli o otaczającym ich świecie, zapomnieli o troskach i zmartwieniach. Razem byli niezniszczalni, odporni na wszelkie urazy, przynajmniej tak im się wydawało, dlatego usilnie czekali na te ulotne chwile, gdy mogli być znowu razem. 

*

Leżał, wpatrując się w równomiernie unoszący się materiał szarego, niezmiernie szerokiego swetra, w który była ubrana porcelanowa postać Ani. Lekko obejmował dziewczynę w talii, napawając się drobinkami zapachu, osiadłymi na jej długich włosach. Przypominając sobie spędzone razem momenty, nie mógł uwierzyć w tak dziwne zjawisko, jakim wydawała się być ich bezwarunkowa relacja. Przy tej śpiącej młodej kobiecie, mógł być w pełni sobą – czasem najwspanialszym człowiekiem na świecie, innym razem przesączonym obojętnością draniem. Niekiedy zdarzało mu się zrobić coś źle (jak każdemu), jednak jej obecność pomagała mu stać się lepszym człowiekiem. Był dla kogoś ważny, ktoś złożył w jego ręce plątaninę zdarzeń, utkaną z trosk i poświęcenia, dał mu odczuć magię zaufania, jak również rozkosz pełnego zrozumienia i miłość. Zmieniała go, a on nieświadomie ulegał, dostając przy tym zupełną swobodę.

*

Z sekundy na sekundę, zaczęła dostrzegać potrzebę jego ciągłej obecności.

Z minuty na minutę, oddawała w jego ręce skrawki swojej przeszłości, odnajdywała wspólne drogi ich dusz, zacieśniała łączące ich relacje.

Z godziny na godzinę, nie wyobrażała sobie kolejnego dnia bez niego – prawdziwego przyjaciela, miłości jej życia, jedynej osoby, przy której czuła się szczęśliwa.

{*tytuł: Halina Poświatowska}